Friday, 9 January 2026

CERITA JAGUNG

 ASSALAMUALAIKUM

CERITA JAGUNG



Bila aku bawa pekerja aku pergi ladang jagung dekat Rembau tu kan, ada satu tabiat dia yang sampai hari ni aku tak pernah jemu tengok.
Dia akan duduk.
Pegang jagung.
Dan termenung lama.
Bukan termenung macam orang hilang phone. Dia termenung macam orang tengah pegang emas.
Mula-mula aku ingat dia penat. Atau dia tak suka panas. Atau dia tengah kira dalam kepala, kambing aku ni berapa ekor sebenarnya.
Satu hari aku tanya juga.
“Kenapa kau asyik termenung tengok jagung ni?”
Dia pandang jagung tu, lepas tu pandang aku.
Perlahan dia jawab
“Di Pakistan, jagung manis ni makanan orang kaya saja. Orang miskin macam saya, tak mampu nak makan.”
Ayat dia pendek. Tapi perut aku tiba-tiba rasa kosong.
Aku teringat kali pertama aku bawa dia ke ladang ni dulu. Dia langsung tak nak turun kereta.
Aku ingat dia tak suka jagung manis. Sebab aku ni jenis, apa aku suka makan, aku akan kongsi dengan haiwan aku.
Sebab tu jangan terkejut kalau kambing aku makan jagung manis.
Bukan sebab aku kaya.
Tapi sebab bila kau bela haiwan macam keluarga, kau akan faham kenapa kau tak sanggup kongsi apa yang kau makan.
Lagipun jagung ni 50 sen sebiji.
Kalau kat pasar raya, RM1.50, RM2 satu tongkol.
Aku beli 100 batang pun baru RM50.
Apa lah sangat RM50 tu kalau dengan benda tu aku boleh bagi makan kambing aku sambil senyum.
Aku selalu cakap dalam hati
“Kalau dengan RM50 aku boleh dapat pahala dengan beri haiwan makan, murah ke mahal sebenarnya harga untuk masuk syurga?”
Satu hari, masa aku tengah bagi kambing aku makan jagung, dia datang perlahan.
Dia tanya dengan nada macam orang minta maaf
“Bos… saya boleh makan satu tak?”
Masa tu baru aku tahu. Rupanya bukan dia tak suka jagung. Dia cuma tak biasa, benda yang dia anggap ‘mewah’, aku bagi dekat kambing jer.
Bila aku cakap harga jagung ni 50 sen, muka dia terus berubah.
Dia ingat aku bergurau.
Selama ni dia ingat aku ni CEO Megah Holding kot, menyamar jadi penggembala kambing agaknya
Sebab kat tempat dia, jagung manis ni kalau nak banding, macam harga RM30 seketul.
Gaji purata sana sekitar RM300 sebulan.
Kat sini aku bagi dia gaji RM2700. Patutlah dia boleh happy sampai tahap, aku rasa kalau aku bentang toto, dia boleh tidur sebantal dengan kambing aku.
Masa tu aku gelak.
Tapi dalam gelak tu, ada benda yang mengetuk dada. Rupa-rupanya apa yang kita anggap biasa, ada orang anggap luar biasa.
Rupa-rupanya apa yang kita bagi kambing makan, ada manusia yang simpan dalam doa.
Sejak hari tu, tiap kali ke ladang, aku memang akan belanja dia 20-30 batang jagung.
Bukan sebab banyak duit.
Tapi sebab aku suka tengok orang rasa “kaya” dengan benda yang murah.
Dan tiap kali aku hulur jagung, dia akan senyum. Senyum orang yang bukan kenyang perut saja.
Tapi kenyang rasa.
Tu yang aku selalu cakap, macam mana susah pun hidup kita, kita patut sujud lama sikit sebab kita lahir di Malaysia.
Kita masih mampu beli makanan.
Masih mampu hidup aman.
Dan kalau hari ni kau rasa hidup kau sempit, cuba pegang satu jagung, bayangkan ada orang yang pegang benda sama, dengan hati orang kaya.
Kadang-kadang, yang buat kita miskin bukan duit.
Tapi lupa bersyukur.
Dan kadang-kadang, yang buat orang rasa kaya, hanya sebatang jagung.

2 comments:

Terima kasih bersama Karyaku...Paridah Ishak. Komen anda amat dihargai... “Semoga Allah SWT akan membalas dirimu dengan kebaikan yang banyak dan semoga Allah SWT akan membalas dengan balasan yang terbaik.”

MyBloglist